شبی دارم چراغانی ، شبی تابیدنی امشبدلی نیلوفری دارم ، پَری بالیدنی امشبشبی دیگر ، شبی شب تر ، شبی از روز روشن ترشبی پر تاب و تب دارم ، تبی تابیدنی امشبمشام شب پر از بوی خوش ِمحبوبه های شبشبی شبدر ، شبی شب بو ، شبی بوییدنی امشببرایش سفره ی تنگ دلم را می گشایم بازبساطی گل به گل رنگین ، بساطی چیدنی امشب

دیگر این پنجره بگشای که منبه ستوه آمدم ازاین شب تنگدیرگاهی ست که در خانه همسایه من خوانده خروسوین شب تلخ عبوسمی فشارد به دلم پای درنگ. دیرگاهی ست که من در دل این شام سیاه پشت این پنجره بیدار و خموشمانده ام چشم به راههمه چشم و همه گوشمست آن بانگ دلاویز که می آید نرممحو آن اختر شب تاب که می سوزد گرممات این پرده شبگیر که می بازد رنگ. آری،این پنچره بگشای که صبح می درخشد پس این پرده تار می رسد از دل خونین سحر بانگ خروسوز رخ آینه ام می سترد زنگ فسوسبوسه مهر که در چشم من افشانده شرارخنده روز که با اشک من آمیخته رنگ . . .

ما باید با یکدیگر مدارا کنیم ، زیرا همگی ضعیف ایم ،ناهشیاریم،دستخوش تغییریم ، و درمعرض گمراهی!مگر ممکن است نی سر خم کرده در برابر باد ،در لای و لجن،به نی مجاور خود که در جهت مخالف خم شده است ، بگوید:به شیوه ی من بخیز،سیه روز تا نگفته ام که ریشه ات برکنند و بسوزانند!